خاتم آغازی بود برای پایان دادن کج روی ها ،بی عدالتی ها، نا سپاسی ها، حق ناشناسی ها و بت پرستی ها!
بت هایی که خواسته یا ناخواسته شناخته شده یا ناشناخته واضح یا مبهم در لحظه لحظه ی زندگیمان ما را به این سو و آن سو می کشانند .
در حصار تنگ زمان، سفری بزرگ داشتیم به رخ دادهای زندگی خاتم الانبیا "پیامبر اعظم(ص)" و همراه با "خاتم"، بر فراز و نشیب دنیای اسلام گام نهادیم:
خبر ولادت او را در سراسر جهان اعلام کردیم. شاهد رشد او بودیم و نظاره گر دوران نوجوانی او، پس با او به سیاحت پرداخته و پا به عرصه ی جوانی گذاشتیم. با ازدواج او در شادی عالم شریک شده و درخلوت"حرا" نظاره گر راز و نیاز او با یگانه خالق هستی شدیم، ندای آسمانی را به گوش جهانیان رسانده و اقوام دور و نزدیک را زیر سایه ی پرچم اسلام آوردیم. با مخالفان اسلام به مبارزه پرداخته و پا به پای او جنگیدیم و در لحظه های پیروزی با افتخار سرود شادمانی سر دادیم.
درخت اسلام در سرتاسر جهان عرب و غیر عرب به بار نشست و اکنون در حضور بی حضور فروغ ابدی، "قرآن" تنها یادگار او در زمین(بزرگترین معجزه بر روی کره خاکی است و تا کنون که"1427"سال از بعثت پیامبر، سپری شده هنوز هم دست نخورده و بی هیچ تحریفی باقی مانده است)فراراهی است، برای رسیدن به نهایت هستی . "انّ الله و ملائکتهُ یصلّونَ علَی النّبیّ،یا ایّها الّذین امنوا صلّوا علیه و سلّموا تسلیما،اللّهمّ صلّ علی محمّد النّبیّ، و علی ذرّیّته و علی اهل بیته"
(بدرستی خدا و فرشتگان او رحمت خواهند بر پیامبر، ای کسانی که ایمان آورده اید، رحمت خواهید بر او و درود فراوان به او دهید، بار الها رحمت فرست بر "محمد" پیغمبر و بر نژاد او و بر اهل بیت او)
پایان
یاحق
موضوع >> سال یازدهم هجرت و فروغی ابدی
"لا، مع الرفیق الاعلی" این آخرین جمله ای بود که پیامبر در آخرین لحظات زندگی خود فرمود. گویا فرشته وحی د رهنگام قبض روح، او را برای ماندن یا رفتن به جهان هستی مختار می گذارد، وی با گفتن این جمله به پیک الهی رسانیده است که می خواهد به سرای دیگر بشتابد. و پیامبر با گفتن"لا، مع الرفیق الاعلی" دیدگان و لبهای مبارک خود را بست و به دیار باقی شتافت...
موضوع >> سال یازدهم هجرت و فروغی ابدی
در تمام روزهائی که پدر بستری بود"فاطمه" در کنار پیامبر نشسته و لحظه ای از او دور نمی شد. ناگاه پدر به دخترخوب خود، اشاره نمود تا با او سخن بگوید، دختر عزیز او، قدری خم شد و سر را نزدیک آورد. آنگاه آهسته با او سخن گفت به شکلی که دیگران نشنیدند، دختر مهربان، سخت گریست. بار دیگر پیامبر در گوش او آهسته سخن گفت، این بار دختر با وفایش، با چهره ای باز و قیافه ای خندان و لبان متبسم، سر از بالین پدر برداشت. اطرافیان دلیل این دو گانگی را از وی خواستند ولی او گفت:من هرگز راز رسول خدا را فاش نمی کنم.
پس از در گذشت پیامبر و گذشت چندی، "فاطمه" با اصرار"عایشه"روبرو شد و او را از حقیقت ماجرا آگاه ساخت و فرمود: پدرم در نخستین بار مرا از مرگ خود مطلع ساخت و اظهار کردکه من از این بیماری بهبودی نمی یابم. و این موجب ناراحتی من شد، ولی بار دیگر به من گفت که تو نخستین کسی هستی که از اهل بیت من، به من ملحق می شوی. این خبر به من سرور و شادی بخشید و فهمیدم اندکی بعد به پدرم ملحق می شوم .
شخصیتهای بزرگ معنوی و روحانی با همه مشغله فراوانی که دارند، عواطف خود را در مقابل فرزندان خود کم رنگ نمی کنند زیرا اهداف روحانی و عالی آنان، باعث می شود تا روح وسیع و روان بزرگ آنان عاری از هر گونه کمی و کاستی در انجام وظایف، باشند.
علاقه پدر به فرزند خود، از عالیترین تجلی عواطف انسانی بود، تا آنجا که پیامبر هیچگاه بدون خبر وی مسافرت نمی رفت و هنگام مراجعت از سفر قبل از همه به دیدن وی می شتافت. وی فرمود:"فاطمه پاره تن من است. خشنودی وی خشنودی من و خشم وی خشم من است". دیدار فاطمه او را به یاد پاکترین زنان جهان"خدیجه" می انداخت که راه اهداف همسرش، به سختیهای عجیبی تن داد.
اضطراب و دلهره سراسر مدینه را فرا گرفته بود یاران پیامبر با چشمانی اشکبار دور خانه وی گردآمده بودند، گزارشاتی از وخامت حال آن حضرت حکایت می کرد، و هر نوع امید به بهبودی را از بین می برد. گروهی از یاران آن حضرت می خواستند ایشان را از نزدیک زیارت کنند ولی با آن اوضاع امکان پذیر نبود و جز اهل بیت پیامبر، کسی رفت و آمد نمی کرد. دختر گرامی وی"فاطمه" در کنار بستر پدر نشسته و بر چهره نورانی او نظاره می کرد. او مشاهده می کرد که عرق سرد مرگ بسان مروارید، از پیشانی و صورت پدر سرازیر می گردد. او با دیده پر اشک و گلوی گرفته از غم، اشعاری از ابوطالب را زمزمه می کرد، پیامبر وی را تحسین نمود و از او خواست تا آیاتی را تلاوت نماید(آل عمران/144)...
موضوع >> سال یازدهم هجرت و فروغی ابدی
پیامبر در طول بیماری خود گاه و بیگاه، به مسجد می رفت و با مردم نماز می گزارد و برخی موضوعات را متذکر می شد. روزی که به سختی و باکمک علی"ع" وارد مسجد شد، بر منبر رفت و فرمود:"مردم وقت آن رسیده که من از میان شما غائب گردم. اگر به کسی وعده ای داده ام، آماده ام انجام دهم وهر کس طلبی از من دارد، بگویدتا بپردازم". در این موقع مردی برخاست و عرض کرد چندی قبل به من وعده دادید که اگر ازدواج کنم، مبلغی به من کمک کنید. پیامبر فورا به "فضل" دستور داد تا مبلغ مورد نظر را بپردازد. سپس در روز جمعه، سه روز پیش از وفات خود بار دیگر به مسجد رفت و در طی سخنان خود فرمود:"هر کس حقی بر گردن من دارد برخیزد و اظهار کند، زیرا قصاص دراین جهان آسانتر از قصاص در روز رستاخیز است".
در این موقع"سواده بن قیس" برخاست و گفت: موقع بازگشت از نبرد"طائف"در حالی که بر شتر سوار بودید، تازیانه خود را بلند کردید که بر مرکب خود بزنید، اتفاقا ضربه بر شکم من اصابت کرد، من اکنون آماده گرفتن قصاصم. پیامبر دستور داد تا همان تازیانه را آوردند و پیراهن خود را بالا زد، تا"سواده"قصاص کند. یاران پیامبر با دلی غمگین و ناله هائی جانگداز منتظر بودند تا ببینند، سر انجام ماجرا چه خواهد شد؟! ناگهان دیدند،"سواده" بی اختیار سینه و شکم پیامبر را می بوسد. پیامبر در حق او دعا کرد و فرمود:"خدایا از سواده بگذر همانطور که او از پیامبر گذشت".
مخالفت علنی برخی صحابه، می رفت تا با کمی، پافشاری از سوی پیامبر،( برای نوشتن نامه آنهم در موقعیتی که ایشان از درد و بیماری ضعیف شده بودند) نسبت به ایشان، به اسائه ادب اصرار ورزیده و حال پیامبر را در این زمان حساس، بحرانی تر نمایند، پس پیامبر که از نامه منصرف شد، مقصود خود را به شکلی دیگر ابلاغ کرد. وی در حال رنج و بیماری و با تحمل درد توانفرسا، با کمک علی"ع"خود را پای منبر رسانید و در حالی که اشک بر دیدگان مردم حلقه زده بود تا فرمایشات گرانقدر وی را بشنوند، سکوت مجلس را شکست و فرمود:"من بین شما دو چیز گرانبها را باقی می گذارم"، در این لحظه مردی پرسید آن دو چیز چیست؟ چهره پیامبر برافروخته شد و فرمود:"من خودم شرح می دهم و جای پرسش نیست. و افزود: یکی، قرآن و دیگری همان عترت من است". در جائی نقل شده که پیامبر در یکی از روزهای بیماری خود حدیث"ثقلین"را متذکر شده، سپس دست علی"ع" را گرفته و بالا برد و فرمود:"علی با قرآن است و قرآن با علی همراه است، هرگز میان این دو تا روز رستاخیز جدائی نیست .
پیامبر که در تب شدید می سوخت، اکنون با مشاهده حرکات سری و زننده بعضی افراد،از فتنه آنها آگاه گردید و با همان حال به سوی مسجد رفته و رو به مردم کرد و فرمود:"ای مردم آتش فتنه برافروخته شده و فتنه مانند پاره های شب تاریک، روی آورده و شما هیچ دستاویزی بر ضد من ندارید. من حلال نکردم مگر آنچه را قرآن حلال نموده و تحریم ننمودم، مگر آنچه را که قرآن، آنرا تحریم نموده است.
پیامبر که از آمد و شد و فعالیتهایی در خارج از خانه خود آگاه شده بود، اکنون برای پیشگیری از انحراف مسئله خلافت از محور خود و جلوگیری از اختلاف و دو دستگی، تصمیم گرفت که موقعیت خلافت علی"ع"و اهل بیت خود را به طور کتبی تحکیم کرده، سندی زنده پیرامون موضوع خلافت به یادگار بگذارد . ازاین جهت روزی که صحابه برای عیادت آمده بودند، پیامبر کمی سر به زیر انداخت و فکر کرد و سپس رو به آنان فرمود:"کاغذ و دواتی برای من بیاورید تا برای شما چیزی بنویسم! که پس از آن گمراه نشوید". در این لحظه خلیفه دوم"عمر" سکوت مجلس را شکست و گفت:بیماری بر پیامبر غلبه کرده، قرآن پیش شما است، کتاب آسمانی ما را کافی است . این سخن مورد بحث قرار گرفت و پیامبر از این سخنان جسارت آمیز ناراحت شد و گفت، برخیزید و خانه را ترک کنید.
این که اختلاف و مجادله گروهی از صحابه، مانع از نوشتن نامه شد، بزرگترین مصیبت برای اسلام بود. نامه ای که پیامبر می خواست بنویسد، با کلمه گمراه نشوید همراه بود و این دقیقا در حدیث "ثقلین" آمده که علت پیروی از کتاب و اهل بیت خود را برای این متذکر شده که:"پس از من گمراه نشوید" و هدف پیامبر جز تحکیم وصایت و خلافت "امیرالمومنین"نبود.
پس از غزوه"تبوک"،حوادث دیگری مانند:سرگذشت مسجد"ضرار"و اتفاقاتی در"ثقیف" که منجر به شکست بتها در"طائف"شد و...که در سال نهم اتفاق افتاد و نیز،به سوگ نشستن پیامبر به خاطر فوت فرزندش"ابراهیم" و "مباهله" که میان مسلمانان و مسیحیان، برای زندگی آنها زیر سایه اسلام صورت گرفت و... که در سال دهم اتفاق افتاد. و همچنین "حجه الوداع"و تعیین جانشین که به دلیل مناسبت عید قربان و عید غدیر، در سال دهم هجرت، از این رهگذر گذشت.
(و اکنون)، سال یازدهم هجرت، آخرین روزهای زندگی پیامبر از فصول بسیار حساس و دقیق تاریخ اسلام است و مسلمانان در آن روزها،ساعات درد ناکی را سپری می کردند. پیامبر که از اهداف برخی از صحابه و شرکت نکردن آنان در سپاه "اسامه" خبر داشت، برای خنثی نمودن فعالیت آنان اصرار کرد که تمام سران صحابه در سپاه "اسامه" شرکت کنند و هر چه زودتر مدینه را به قصد رومیان ترک گویند . ولی بازیگران صحنه سیاست، برای اجرای نقشه های خود به عللی از شرکت در سپاه "اسامه" عذر خواسته و حتی سپاه را از حرکت باز داشتند، تا روزی که پیامبر در گذشت و هنوز 16 روز از حرکت سپاه نگذشته بود که خبر فوت پیامبر به گوش سپاه رسید و آنان به مدینه بازگشتند و پیامبر که می خواست در آخرین روزهای عمرش، مدینه را از لوث وجود رجال سیاسی و مزاحم پاک کند تا نتوانند بر ضد جانشین بلافصل وی، دست به تحریکات بزنند، موفق به این کار نشد .
آنان نه تنها مدینه راترک نگفتند بلکه جلو هر نوع فعالیتی را که مربوط به تحکیم موقعیت علی"ع"وصی بلافصل وی بود ، را گرفتند...
عربستان - گهواره ی تمدن اسلامی
عرب پیش از اسلام
نیاکان پیغمبر اسلام (ص)
» رمضان «
میلاد پیامبر (ص)
دوران کودکی پیامبر
بازگشت به آغوش خانواده
دوران جوانی
از شبانی تا تجارت
از ازدواج تا بعثت
نخستین جلوه حقیقت
نخستین وحی
کسی از من پیش قدمتر نبود !
دعوت سری ؛ دعوت خویشاوندان
» زیباترین شب «
دعوت عمومی
» عید سعید فطر «
نخستین هجرت
حربه های زنگ زده
» زنگ تفکر «
محاصره اقتصادی
مرگ ابوطالب
معراج
سفری به طائف
پیمان عقبه
سرگذشت هجرت
نخستین عمل مثبت
» شهادت امام صادق «
تبدیل قبله
جنگ بدر
دفاع از حریم آزادی
فاجعه سپاه تبلیغ
» نماهنگ : امام رضا(ع) «
به خاطر کوبیدن سنتهای غلط
دشمنان اسلام ، تحت کنترل
» میلاد امام رضا(ع) «
» روز جهانی معلولین «
شورشیان
داستان " اِفک "
» برنامه : دعای روزانه «
یک سفر مذهبی و سیاسی
تکمیل آیین اسلام با تعیین جانشین
» عید غدیر خم «
اعلام جهانی رسالت
» ماه محرم «
کانون خطر یا دژ آهنین
سرگذشت " فدک "
عمره قضاء
حوادث سال هشتم
سال هشتم (تاکتیک های نظامی)
سال نهم و "عام الوفود"
"علی"درسرزمین"طی"
"تبوک"در سال نهم هجرت
حوادث سال یازدهم هجرت
سال یازدهم هجرت و فروغی ابدی
آخرین فرستاده
پیامبر اعظم (ص)
نامه امین
پیامبر اعظم اسلام (ص)
پیامبر آسمانی
پیامبر امید
صلوات کلید بهشت
